του Στρατή Λιαρέλλη

Είναι γνωστός και παλιός ο κίνδυνος όταν περπατάς να πατήσεις τα κορδόνια σου και να έχεις ατύχημα. Δεν αποκλείεται, μάλιστα, το ατύχημα αυτό να είναι και επώδυνο. Βεβαίως δεν αποκλείεται το ατύχημα καθώς βαδίζεις είτε από την ολισθηρότητα του οδοστρώματος είτε από απροσεξία είτε επειδή θα σκοντάψεις είτε από εξωγενή παράγοντα. Δεν είναι απαραίτητο, δηλαδή, να πατήσεις τα κορδόνια σου για να πέσεις κάτω. Άλλωστε, μπορεί να φόρας και παπούτσια χωρίς κορδόνια.

Ο τρόπος που πορεύεται η κυβέρνηση σήμερα δείχνει ότι σαφώς σκοντάφτει. Καθημερινές δυσλειτουργίες μεταξύ υπουργών, ασυνεννοησία και πολυφωνία σε όλα τα κυβερνητικά επίπεδα και τελικά αποπροσανατολισμός από τους πραγματικούς στόχους.

Στην πραγματικότητα το ΠΑΣΟΚ δείχνει εγκλωβισμένο στο δίλημμα που το ίδιο έθεσε στους πολίτες. «Χρεοκοπία ή Μνημόνιο». Αν και πολλοί θεώρησαν ότι το δίλημμα αυτό είναι εκβιαστικό, άλλοι εκτίμησαν ότι σκοπίμως αφέθηκε η κατάσταση ώστε να γίνει πειστικό πως η χώρα είναι στο όριο της χρεοκοπίας, εντούτοις η πλειοψηφία των πολιτών –έστω και με βαριά καρδιά– έδειξε να συμμερίζεται ή να αποδέχεται ότι το Μνημόνιο αποτελεί μονόδρομο.

Βεβαίως αυτοί οι πολίτες δεν προτίθενται επί μακρόν να ανέχονται γραφικές καταστάσεις του τύπου «Δεν συμφωνώ, αλλά με υποχρεώνουν». Και τούτο γιατί αντιλαμβάνονται ότι πρόκειται περί ακραίας μορφής λαϊκίστικου τακτικισμού. Οι θεωρίες του κ. Λοβέρδου ότι «έπεσε μαχόμενος» δεν αφορούν τους πολίτες. Πρώτον, γιατί είναι δουλειά του υπουργού να μάχεται και, δεύτερον, γιατί αυτό που μετρά είναι το αποτέλεσμα. Και οι ρυθμίσεις του Ασφαλιστικού θίγουν μεγάλες κατηγορίες πολιτών, ασχέτως αν αρκετές ήταν επιβεβλημένες εδώ και χρόνια.

Συνεπώς αρκετοί υπουργοί αλλά και στελέχη δείχνουν να βολεύονται πολιτικά με το Μνημόνιο. Κι αν δεν το είχαν έπρεπε να το ανακαλύψουν. Γιατί τα συγκεκριμένα μέτρα θα τα νομοθετούσαν και τώρα επικαλούνται τους «κακούς ξένους» που μας υποχρεώνουν να τα πάρουμε. Ασχέτως αν οι ίδιοι, υπουργοί και βουλευτές, συνυπέγραψαν το Μνημόνιο.

Παρ’ όλα αυτά η κυβέρνηση χωλαίνει. Αν και είναι γεγονός ότι αρκετά διαρθρωτικά μέτρα πέρασαν –με ταχύτητα πρωτόγνωρη για το ελληνικό κράτος–, υπάρχουν περιοχές πολιτικής που δεν θίγονται. Και πρόκειται για βραδυφλεγείς βόμβες. Όταν τα μέτρα του Μαρτίου είχαν κοστολογηθεί ως περικοπές συντάξεων, μισθών και επιδομάτων σε 2,4 δις και άλλαξαν το βιοτικό επίπεδο και τη ζωή εκατοντάδων χιλιάδων πολιτών, πώς απαντούν ότι την ίδια περίοδο σπαταλούνται στην Υγεία 5 δις, στις ΔΕΚΟ άλλα 4 και στα ασφαλιστικά ταμεία άλλα 3; Δηλαδή ποσά πενταπλάσια από τις περικοπές.

Την ίδια ώρα στην ανάπτυξη όλα πάνε με ρυθμούς χελώνας. Και οι υπουργοί είτε βολεύονται είτε τσακώνονται μεταξύ τους είτε περί άλλων τυρβάζουν. Η πορεία εμφανώς και προφανώς δεν είναι συντεταγμένη και η κυβέρνηση στο διάβα της σκοντάφτει καθημερινά.

Και εδώ αναδεικνύεται ένα πραγματικό πρόβλημα. Το πρόβλημα αφορά στο σκέλος της πολιτικής διεύθυνσης της κυβέρνησης. Το θέμα δεν αφορά μόνο τον πρωθυπουργό, αν και φυσικά είναι θέμα που σχετίζεται πρωτίστως με τον πρωθυπουργό. Είναι αδιανόητο να καρκινοβατούν υποθέσεις, ζητήματα να ανοίγονται χωρίς προγραμματισμό, καθυστερήσεις να παρατηρούνται χωρίς δικαιολογία, στόχοι να μην ιεραρχούνται. Ορισμένοι που δεν επιθυμούν να θίξουν τον πρωθυπουργό αναζητούν ευθύνες στον αντιπρόεδρο, άλλοι στη λειτουργία του Μεγάρου Μαξίμου και κάποιοι αναπολούν το ρόλο του Λιβάνη δίπλα στον Ανδρέα. Η πραγματικότητα όμως είναι ότι η πολιτική διεύθυνση αποτελεί αποκλειστική ευθύνη του εκάστοτε πρωθυπουργού και ασκείται συλλογικά στο μοντέλο που ο ίδιος επιθυμεί. Αρκεί να ασκείται. Και σήμερα δεν ασκείται. Ηγετική ομάδα δεν έχει συγκροτηθεί, κέντρο λήψης αποφάσεων δεν υπάρχει, σύστημα διαχείρισης κρίσεων δεν υφίσταται, συνομιλητής με τις δυνάμεις της αγοράς (ξένης και εγχώριας) δεν έχει οριστεί.

Αποτέλεσμα όλων αυτών είναι να παρατηρούνται τα σημερινά φαινόμενα. Και η κυβέρνηση να δείχνει συνεχώς ότι σκοντάφτει. Σύμφωνοι, ο δρόμος είναι ολισθηρός. Και τα εμπόδια είναι πολλά. Αλλά η κυβέρνηση δεν σκοντάφτει γι’ αυτούς τους λόγους. Σκοντάφτει γιατί πατά τα κορδόνια της, αν και το πιθανότερο είναι ότι φορά παπούτσια χωρίς κορδόνια. Δεν έχει όμως το περιθώριο άλλων πειραματισμών, γιατί μία από τις επόμενες πτώσεις θα είναι τραυματική. Και μόλις ανοίξει το πρώτο τραύμα, η ανοχή των πολιτών θα στερέψει, οι αντιδράσεις θα ενταθούν και φυσικά το μέλλον δεν θα προδιαγράφεται ευοίωνο όχι μόνο για την κυβέρνηση –αυτό είναι το λιγότερο–, αλλά και για τον τόπο…