Τα θρησκευτικά σύμβολα και τα «ατομικά δικαιώματα»
του Δρ. Κωνσταντίνου Γρίβα*
H πρόσφατη απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου να διατάξει την αποκαθήλωση των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία προκάλεσε σειρά άγριων πανηγυρισμών από μια πολυπληθή ομάδα Ελλήνων διανοουμένων. Αυτό όμως που τείνουν να παραβλέπουν οι πολέμαρχοι της «εκκοσμίκευσης», ή απλά το αγνοούν, είναι ότι οι ιστορικές ρίζες του γεωπολιτισμικού μηχανισμού που γέννησε την έννοια των «ανθρωπίνων» δικαιωμάτων, πάνω σε μια γκροτέσκα εκδοχή των οποίων βασίζεται και όλη αυτή η προσπάθεια εξαναγκαστικής και αντιλαϊκής αποχριστιανοποίησης της Ευρώπης, εντοπίζονται σε ένα σκληροπυρηνικό και φανατικό χριστιανισμό.
Συγκεκριμένα, τα ιεροποιημένα, «ατομικά δικαιώματα», όπως γίνονται αντιληπτά στη Δύση, είναι προϊόν του δυτικού ατομοκεκτρικού πολιτισμού, ο οποίος με τη σειρά του αποτελεί εν πολλοίς προϊόν του προτεσταντισμού. Ο προτεσταντισμός, δηλαδή η βορειοευρωπαϊκή εκδοχή του χριστιανισμού, γεννήθηκε ως αντίδραση στην παπική απολυταρχία και, κατά συνέπεια, κινήθηκε ακριβώς προς το αντίθετο άκρο. Δηλαδή, στον υπερτονισμό του ατόμου και την αποδόμηση της κοινωνικής – εκκλησιαστικής λειτουργίας της θρησκείας. Στον προτεσταντισμό κάθε άνθρωπος έγινε πάπας του εαυτού του, για να το πούμε με απλά λόγια. Για να λειτουργήσει, λοιπόν, αυτός ο ατομοκεντρικός χριστιανισμός χρειαζόταν απόλυτη και απεριόριστη εξασφάλιση των ατομικών διαδικασιών που επέτρεπαν την επαφή με το θείο και τη μελέτη και γνώση των ιερών κειμένων. Έτσι, γεννήθηκε αυτή η ιεροποιημένη και ουσιαστικά ανορθολογική έννοια των «ατομικών» δικαιωμάτων, τα οποία ενίοτε λαμβάνουν υπόσταση εις βάρος των συλλογικών δικαιωμάτων, και αποτελεί ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της Δύσης. Η δε «ανεξιθρησκία», όπως την αντιλαμβάνονται οι Δυτικοί και προσπαθούν να την επιβάλλουν και στον υπόλοιπο κόσμο, δηλαδή η προσωπική θρησκευτική αναζήτηση χωρίς παρεμβάσεις και παρεμβολές από την κοινωνία και τις κρατικές δομές, είναι ο σκληρός πυρήνας του βορειοευρωπαϊκού προτεσταντισμού. Παρεμπιπτόντως, και ο καπιταλισμός και μάλιστα οι πιο ακραίες, επιθετικές, ανάλγητες, «φιλελεύθερες» εκδοχές του, είναι επίσης προϊόν της ίδιας πολιτισμικής μήτρας.
Βέβαια, κάποιος μπορεί να υποστηρίξει ότι, στα χρόνια που πέρασαν, αυτή η δυναμική αυτονομήθηκε και έδωσε τη σημερινή εκδοχή των ανθρωπίνων δικαιωμάτων και της εκκοσμικευμένης κοινωνίας και κατά συνέπεια δεν υπάρχει κανένας λόγος να ασχολούμαστε με το ποιες είναι οι ιστορικές της ρίζες. Όμως και σε αυτό το επιχείρημα υπάρχει αντίλογος. Καταρχάς, δεν είναι δυνατόν να ξεφορτωθούμε τις ρίζες μας. Οι πολιτισμικές αξίες δεν αποτελούν προϊόν ιστορικής παρθενογένεσης και, όταν τις εξετάζεις σαν τέτοιες, τότε απλά δεν μελετάς την ουσία τους. Η μελέτη τους, με άλλα λόγια, είναι λανθασμένη. Όταν, λοιπόν, η σημερινή έννοια των ατομικών δικαιωμάτων και γενικότερα του ατομοκεντρικού «φιλελεύθερου» πολιτισμού έχει οικοδομηθεί όχι πάνω στον Ορθό Λόγο, αλλά στο θρησκευτικό φανατισμό, είναι φυσικό και επόμενο να είναι και αυτή «μολυσμένη» από ανορθολογικά, θρησκευτικού τύπου, κριτήρια, αξίες και αρχές, ανεξαρτήτως με τι προσωπείο θέλει να εμφανίζεται στην κοινωνία. Και θα πρέπει, κάποια στιγμή, να κατανοήσουμε ότι και ο σημερινός φονταμενταλιστικός αντιχριστιανισμός που τείνει να κυριαρχήσει και στην ελληνική διανόηση έχει έντονα θρησκευτικά – ανορθολογικά στοιχεία και δεν αποτελεί την επιτομή του ορθολογισμού.
Οι πολιτισμικές αξίες δεν αποτελούν προϊόν ιστορικής παρθενογένεσης και, όταν τις εξετάζεις σαν τέτοιες, τότε απλά δεν μελετάς την ουσία τους
Το σημαντικότερο όμως είναι ότι αυτή η θρησκειοποιημένη λατρεία της «ανεξιθρησκίας», των ατομικών δικαιωμάτων και η γενικότερη φιλοσοφία της επιθετικής εκκοσμίκευσης της κοινωνίας, φαίνεται να αποτελεί συνιστώσα ενός ενιαίου και αδιαίρετου διαλεκτικού μεγέθους, μέσα στο οποίο συλλειτουργεί και αλληλοϋποστηρίζεται με τον ακραίο φονταμενταλισμό μιας πρωτόγονης και μισαλλόδοξης εκδοχής του χριστιανισμού, κάτι που φαίνεται ξεκάθαρα στην αμερικανική κοινωνία. Με άλλα λόγια, είτε συγκρούονται είτε απλώς συνυπάρχουν, ο ακραίος θρησκευτικός φονταμενταλισμός μαζί με την επιθετική εκκοσμίκευση και την άρνηση των συμβόλων της συλλογικής θρησκευτικής ταυτότητας, στο όνομα των δικαιωμάτων του ενός, είναι ένα ενιαίο πολιτισμικό «πακέτο» που έρχεται από τη «βαθιά» Δύση και προσπαθεί να προωθήσει τις αξίες και τις θέσεις της και εντέλει να επιβάλλει τη γεωπολιτική της ταυτότητα στον υπόλοιπο κόσμο.
Όσοι, λοιπόν, ντόπιοι διανοούμενοι «παπαγαλίζουν» τα τσιτάτα που μας έρχονται από τη Δύση αναφορικά με τα «ανθρώπινα δικαιώματα» και την «ανεξιθρησκία», θα πρέπει να έχουν υπόψη τους ότι κατά βάθος είναι πιθανόν να προωθούν και αυτοί μια θρησκεία και για την ακρίβεια έναν ακραίο, αφελή, μισαλλόδοξο χριστιανισμό εν παραλλήλω με την «κοσμική», «ανεξίθρησκη» απόφυσή του.
*Ο Κωνσταντίνος Γρίβας είναι ειδικός σε θέματα Γεωπολιτικής Ανάλυσης και Πολεμικής Τεχνολογίας. Διδάσκει στο Ιόνιο Πανεπιστήμιο.
Brilliant!
Stin ousia kanis den endiaferete gia ta anthropina dikaiomata.kanis den milaei gia tin koinoniki katapiesi ton hristianikon mionotiton sti mesi anatoli k stin Afriki.Epipleon as paradehthoume tin islamopoiisi tis Europis
SYMFONO APOLYTA, OI MOUSOULAMOI EXO APO TIN ELLADA
Μακράν το καλύτερο κείμενο που έχω διαβάσει σχετικά. Κι έχουν γραφεί πολλά, πάρα πολλά.
κ. Γρίβα, καταρχάς πρέπει να αντιληφθείτε ότι η ανεξιθρησκεία και η θρησκευτική ελευθερία βασίζονται σε διαφορετικές πολιτικές αξίες και πηγάζουν από διαφορετικές πολιτικές ιδεολογίες. Συγκεκριμένα, από εκ διαμέτρου αντίθετες κοσμοαντιλήψεις. Ωστόσο, στην χώρα μας πολύς ο λόγος για την «ανεξιθρησκεία», ενώ γνωρίζετε κ. Γρίβα ότι το «ζουμί» της υπόθεσης είναι η θρησκευτική ελευθερία τόσο σε ατομικό όσο και σε συλλογικό επίπεδο. Στο άρθρο σας, ωστόσο, δεν αναφέρετε, προφανώς διότι το αγνοείτε, ότι στην χώρα μας δεν προβλέπεται διαδικασία συλλογικής αναγνώρισης μιας θρησκείας, πόσο δε μάλλον ατομική, με συνέπεια η ανεξιθρησκεία, εντός των εισαγωγικών σας, να κατοχυρώνεται μονομερώς και να παραχωρείται ουσιαστικά μόνο από την μοναδική αναγνωρισμένη θεσμικά θρησκεία στην Ελλάδα(άραγε για πόσο ακόμα;). Γνωρίζετε σαφώς ότι αυτές οι λανθασμένες οπτικές του ζητήματος, οδήγησαν παλαιότερα σε λανθασμένες πολιτικές αποφάσεις και σε εθνικές τραγωδίες, από τους «Συρο»-Κρητικούς, ως τις ανταλλαγές πληθυσμών με την γείτονα και σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να επαναληφθούν, γι’ αυτό το λόγο χρειαζόμαστε τους διανοούμενους περισσότερο να σκέπτονται παρά όπως πολύ σωστά επισημαίνετε να ζητωκραυγάζουν. Χρειάζεται όμως να διευρύνουμε κι εμείς την οπτική γωνία μας και να διαφωτίσουμε τους συμπολίτες μας που ατυχώς υπέστησαν την προπαγάνδα της «Ελληνορθοδοξίας» κατά την επανάσταση του πουλιού, αλλά και σήμερα από την κοινοβουλευτική πλέον ακροδεξιά, αντί να αρθρώνουμε απόψεις κινδυνολογίας περί ενός ενδεχομένου προτεσταντοποίησης της κοινωνίας μας, λες και μια ακόμη χριστιανική αίρεση θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα από την ήδη επικρατούσα εν Ελλάδι.
Η πραγματικότητα κ. Γρίβα συνοψίζεται στο ότι πολλοί συμπολίτες μας, σε συλλογικό πλέον επίπεδο, ταλαιπωρούνται με το να καταφεύγουν σε γειτονικές χώρες για την άσκηση των θρησκευτικών τους δικαιωμάτων, όπως στην περίπτωση της καύσης των νεκρών, καθώς επίσης, κατάφωρα αδικούνται όταν φορολογούνται άνισα, αφού θα κληθούν να καταβάλλουν κάθε νόμιμα προβλεπόμενη εισφορά ως τακτική, ενώ η θεσμικά και «ανεξίθρησκα» κατοχυρωμένη ορθόδοξη εκκλησία, διαπραγματεύεται την υποχρέωσή της για καταβολή φόρων, την στιγμή που η χώρα βρίσκεται προ των θυρών της πτώχευσης!
Ρε Κοκκότη η πραγματικότητα είναι σε τόπο που εσύ αδυνατείς να αντιληφθείς. Γι’ αυτό μην προσπαθείς να πουλήσεις πνεύμα σε δημόσιο χώρο. Η ορθόδοξη εκκλησία διατηρεί στην ελληνική επικράτεια 1200 ιδρύματα μαζί και διάφορα προγράμματα στήριξης ανθρώπων με ανάγκη, ορφανοτροφεία, γυροκομεία, κέντρα για την οικογένεια κ. ά. βρίσκονται σε καθημερινή βάση στους χώρους ευθύνης της. Τι λες; Δεν δικαιολογείτε εν μέρει η τακτική διαπραγμάτευσης για το φορολογικό; Ποιος άλλος οργανισμός παρουσιάζει μέγεθος κοινωνικής προσφοράς σαν αυτό της εκκλησίας;
Η απάντησή σου στον Γρίβα είναι σκέτη αερολογία.
κύριε Κοκότη, έχετ απόλυτο δίκιο.
Το πρόβλημα στην Ελλάδα παραμένει η έλλειψη Παιδείας και η ανοχή παλαιοσυντηρητισμών.
Δεν προβλέπεται η ατομική ελευθερία γιατί δεν μπορεί να γίνει ευρέως κατανοητή η ανάγκαιότητά της αλλά και οι υποχρεώσεις που απορρέουν από αυτήν.
Τα θρησκευτικά σύμβολα δεν αποτελούν πλέον -για την πλειοψηφία όσων κόπτονται για τη διατήρηση/διαφύλαξή τους- έκφραση τρόπου ζωής ή/και κοσμοθεωρίας.
Τα ποσοστά λαμόγιων, ωχαδερφιστών, βολεμένων ή επίδοξων βολεμένων, τεμπέληδων και των αντικοινωνικά και αντιδημοκρατικά εκφραζόμενων καθημερινά αποδεικνύον το δήθεν για τους περισσότερους της θρησκευτικής ευθιξίας.
Πριν δύο ή τρεις εβδομάδες (δεν θυμάμαι ακριβώς) είχα διαβάσει στο περιοδικό «ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ» ένα άλλο άρθρο του Δρος Κ. Γρίβα, σχετικό με το αίτημα της αποκαθήλωσης των θρησκευτικών συμβόλων από τα σχολεία. Εκεί έκανε αναφορά στην φινλανδική καταγωγή της κυρίας από την Ιταλία, η οποία είχε προσφύγει στο ΕΔΑΔ ζητώντας την αποκαθήλωση των συμβόλων από τα σχολεία κι εξηγούσε γιατί οι Φινλανδοί παρουσιάζουν μία γενικότερη αρνητική στάση κατά των θρησκευτικών συμβόλων.
Ένα πολύ ενδιαφέρον άρθρο, που θα παρακαλούσα, αν είναι δυνατόν, να δημοσιευτεί κι εδώ.
Ευχαριστώ
Σε συνέχεια της παραπάνω εγγραφής μου, βρήκα ποιο είναι το άρθρο του Δρος Γρίβα:
«Η σύγχρονη εικονομαχία και ο βορειοατλαντικός νεοϊμπεριαλισμός», «ΜΕΤΡΟΠΟΛΙΤΑΝ» τεύχος 91/28-11-09, σελ. 33.
«Η σύγχρονη εικονομαχία και ο βορειοατλαντικός νεοϊμπεριαλισμός»
Μη εφαρμόσιμη στην Ελλάδα η απόφαση ΕΔΑΔ κατά Ιταλίας για τον Εσταυρωμένο λόγω της «Αρχής του δεδικασμένου» !
Ανήκω σ’ αυτούς που διαφωνούν απολύτως με την σχετική δικαστική απόφαση του Ευρωπαϊκού Δικαστηρίου. Κι έτσι χαίρομαι όταν βλέπω να της ασκείται κριτική ή να επιχειρείται μιά εξήγηση της. Συνάμα όμως, είμαι άνθρωπος περιορισμένης παιδείας – και ευφυίας φοβάμαι – κι έτσι όταν κάτι δεν καταλαβαίνω ρωτάω:
Ποιός ο λόγος για τον οποίο στο κείμενο του κ. Γρίβα τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα μπαίνουν σε εισαγωγικά; Μήπως το γεγονός ότι έγινε (κακώς όπως είπαμε) καταχρηστική
διαστολή της έννοιάς τους στη συγκεκριμένη δικαστική απόφαση πρέπει να αμφισβητηθούν συλλήβδην;
Δέχομαι ότι τα ανθρώπινα δικαιώματα οφείλουν να εξετάζονται σφαιρικώς και άρα και πάνω στις ιστορικές τους ρίζες. Και βεβαίως, ως μη έχων εντρυφήσει στο θέμα (και ως γενικώς
αμόρφωτος) δέχομαι ασυζητητί ότι οι ιστορικές τους ρίζες είναι αυτές που προτείνει ο κ. Γρίβας. Και ερωτώ: Αραγε αυτή «η μόλυνση» που διακρίνει ο κ. Γρίβας στις έννοιες των
ανθρωπίνων δικαιωμάτων είναι τόσο μοιραία που να επιβάλλει ακρωτηριασμό τους;
Αν κατάλαβα καλά: άραγε η προτεσταντική καταγωγή τους αίρει την σημερινή σημασία τους; Διότι πολύ καλή η απόρριψη της παρθενογένεσης (συνυπογράφω), πολύ καλή η εμβάθυνση στις ιστορικές ρίζες (συμφωνώ και επαυξάνω) αλλά το συμπέρασμα ποιό είναι; Οτι περιττεύει κάθε θετική θέση για τα ατομικά αυτά δικαιώματα στην σύγχρονη εποχή; Κι αν όχι πού είναι
αυτή; Να υποθέσω ότι το προπατορικό τους αμάρτημα τα έχει θέσει «εις το πυρ των εξώτερον» τελεσιδίκως στη σκέψη (και τα κείμενα) του κ. Γρίβα;
Κι αν δεχθούμε (που το δέχομαι απολύτως, το ξεκαθάρισα) ότι έγινε καταχρηστική αποδοχή «του δικαίωματος του ενός» στην συγκεκριμένη δικαστική απόφαση, το συμπέρασμα του κ. Γρίβα είναι ότι το πρόβλημα βρίσκεται στο «δικαίωμα»; Οχι στην απόφαση;
Από πού προκύπτει το «ανορθολογικόν» της έννοιας των «ατομικών δικαιωμάτων» ; Ο κ. Γρίβας επικαλείται εις αντιδιαστολήν τον Ορθό Λόγο. Ακριβώς αυτό χρειαζόμαστε! Αλλά το αφήνει εκεί. Δεν μας λέει σε τι αναφέρεται ακριβώς. Πρέπει να δεχτούμε ότι είναι κάτι στο οποίο τα «δικαιώματα» δεν έχουν θέση.
Πως αντιλαμβάνεται ο κ. Γρίβας τα κοινά και τις διαφορές μεταξύ των εννοιών «Ευρώπης» και «Δύσης»; Και τίνι τρόπο θα μπορούσαν αντιλήψεις που (καλώς ή κακώς) αφορούν «ιδιαίτερα χαρακτηριστικά της δύσης» να αποβάλλονται από μιά συζήτηση για τα Ευρωπαϊκά πράγματα;
Σε τι βαθμό ο κ. Γρίβας συνδέει την σημερινή έννοια των «ατομικών δικαιωμάτων» (αφ’ ενός) με αυτή του ατομοκεντρικού «φιλελεύθερου» πολιτισμού «γενικότερα» (αφετέρου); Τις συνεξετάζει τις έννοιες αυτές; Τις διακρίνει; Mήπως τις τσουβαλιάζει;
Κι επειδή θέλω να ξέρω με ποιούς διαφωνώ: Ποιοί είναι οι πολυπληθείς Ελληνες διανοούμενοι που πανηγύρισαν άγρια; Ποιοί είναι οι εκπρόσωποι του «σημερινού φονταμενταλιστικού
αντιχριστιανισμού που τείνει να κυριαρχήσει και στην ελληνική διανόηση»; Υπογράφω τα κείμενά μου κι έτσι δεν προτίθεμαι να ξιφομαχώ με ταμπέλες. Αν κάποιος έχει θέση υπέρ της αποκαθηλώσεως σκοπεύω να του αντιπαρατεθώ – το είπα και δεν θα το ξαναπώ. Αλλά χρειάζομαι να ξέρω γι’ αυτούς κάτι περισσότερο από το ότι πανηγυρίζουν άγρια. Πως άραγε πανηγυρίζει άγρια ένας διανοούμενος; Μήπως ο χαρακτηρισμός «πολέμαρχος» διεκδικεί κι αυτός θέση στον κύκλο της «αγριάδας»;
Λοιπόν:
Η δικαστική απόφαση ήταν ανόητη και απαράδεκτη. Πράγματι.
Τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα μπορεί να ξεκίνησαν από «γεωπολιτιστικούς» μηχανισμούς (δεν νοιώθω καλά με τον όρο αλλά εφ’ όσον τον χρησιμοποιεί ειδικός, τον αναπαράγω) που εκκίνησαν από την αντίδραση του προτεσταντισμού εις αντίδραση προς τον παπισμό. Δεκτό.
Τα ανθρώπινα και ατομικά δικαιώματα έχουν την αξία τους ως μιά τεράστια πολιτιστική κατάκτηση των ανθρώπων (λέω εγώ βέβαια, το δέχεται κανείς, το απορρίπτει ή το συζητά).
Αλλά είναι δίκαιο να σκεφτώ το εξής: Aν δεχτούμε την εμβάθυνση του κ. Γρίβα για την ακολουθία που διέτρεξαν τα ατομικά δικαιώματα (Ανθρωπότητα – Δύση/Ευρώπη – Προτεσταντισμός – Θρησκευτικές καταβολές) τότε κι αυτός θα πρέπει να δεχτεί μερικά πράγματα:
Για παράδειγμα ότι μελετώντας την εξέλιξη αυτή θα ανακαλύπταμε μερικά πιό ενδιαφέροντα πράγματα από την εξίσωση [ατομικά δικαιώματα] = [ατομοκεντρικός «φιλελεύθερος» πολιτισμός] = [ανορθολογισμός θρησκευτικού τύπου].
Τι λέτε και οι ψυχραιμότεροι;
Διορθώνω την παραδρομή:
«..που εκκίνησαν από την αντίδραση του προτεσταντισμού εις αντίδραση προς τον παπισμό…»
εις το ορθό:
«..που εκκίνησαν από αντίδραση του προτεσταντισμού προς τον παπισμό…»
ΤΟ ΕΔΑΔ ΚΑΙ ΓΕΝΙΚΑ ΤΕΤΟΙΟΥ ΤΥΠΟΥ ΘΕΣΜΙΚΑ ΟΡΓΑΝΑ ΟΠΩΣ ΤΟ ΔΙΕΘΝΕΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟ ΤΗΣ ΧΑΓΗΣ, ΤΟ ΠΑΡΑΤΗΡΗΤΗΡΙΟ ΤΟΥ ΕΛΝΣΙΝΚΙ ΚΛΠ ΚΙΝΟΥΝΤΑΙ ΜΕ ΓΝΩΜΟΝΑ ΤΗΝ ΕΛΕΥΘΕΡΗ ΚΑΙ ΑΠΡΟΚΑΤΑΛΥΠΤΗ ΚΡΙΣΗ ΤΟΥΣ Η ΥΠΟΚΕΝΤΑΙ ΣΕ ΠΟΛΥ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΥΜΦΕΡΟΝΤΑ;
ΕΧΕΙ ΑΚΟΥΣΤΕΙ ΚΙ ΑΠΟ ΠΟΛΥ ΕΠΙΣΗΜΑ ΧΕΙΛΗ ΟΤΙ ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΟΥΝ ΤΑ ΟΡΓΑΝΑ ΑΥΤΑ ΑΝΘΡΩΠΟΙ ΟΠΩΣ Ο Κ. ΤΖΩΡΤΖ ΣΟΡΟΣ Κ.Α. ΟΙ ΟΠΟΙΟΙ ΩΣ ΓΝΩΣΤΟΝ ΕΙΝΑΙ ΑΡΡΗΚΤΑ ΣΥΝΔΕΔΕΜΕΝΟΙ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΟΩΘΗΣΗ ΤΟΥ ΟΡΑΜΑΤΟΣ ΤΗΣ ΠΑΓΚΟΣΜΟΙΟΠΟΙΗΣΗΣ ΔΗΛΑΔΗ ΤΗΣ ΜΑΖΟΠΟΙΗΣΗΣ ΤΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ, ΤΗΣ ΑΦΑΙΡΕΣΗΣ ΤΗΣ ΙΔΙΟΠΡΟΣΩΠΙΑΣ ΤΟΥΣ ΚΑΙ ΑΛΛΑ ΤΙΝΑ.
ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΑΥΤΟ ΤΟ ΠΡΙΣΜΑ ΕΙΝΑΙ ΔΕΥΤΕΡΕΥΟΝ ΖΗΤΗΜΑ Η ΑΠΟΦΑΣΗ ΤΟΥ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΚΑΙ ΠΡΩΤΕΥΟΝ ΤΑ ΣΚΟΤΕΙΝΑ ΚΙΝΗΤΡΑ ΚΑΙ ΟΙ ΥΠΟΠΤΟΙ ΣΤΟΧΟΙ.
Ο ΟΡΟΣ «ΔΙΚΑΙΗ ΔΙΚΗ», ΑΝ ΚΑΙ ΠΛΕΟΝΑΣΜΟΣ, ΦΑΙΝΕΤΑΙ ΟΤΙ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΠΟΛΥ ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΟΣ ΔΙΟΤΙ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΔΙΚΕΣ ΠΟΥ ΕΙΝΑΙ ΕΥΘΕΩΣ ΑΥΘΑΙΡΕΤΕΣ ΚΑΙ ΑΠΟΦΑΣΕΙΣ ΕΝΤΕΛΩΣ ΑΝΕΡΕΙΣΤΕΣ ΚΑΙ ΑΔΙΚΕΣ.
ΚΑΠΟΤΕ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΟΧΙ ΜΟΝΟ ΣΤΟ ΜΙΛΗΤΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΕΠΙΣΗΜΑ ΝΑ ΠΕΣΕΙ ΚΑΙ Η ΜΑΣΚΑ ΤΗΣ ΑΣΥΛΙΑΣ ΤΩΝ ΔΙΚΑΣΤΩΝ ΟΠΩΣ ΚΑΙ ΤΩΝ ΠΟΛΙΤΙΚΩΝ.
ΤΑ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΑ ΕΓΚΛΗΜΑΤΑ ΣΤΗΝ ΑΝΘΡΩΠΟΤΗΤΑ ΕΓΙΝΑΝ ΚΑΙ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΝΟΜΙΜΑ.
Η ΛΕΞΗ «ΝΟΜΙΜΟΝ» ΕΙΝΑΙ ΚΑΡΚΙΝΙΚΗ. ΔΙΑΒΑΖΕΤΑΙ ΚΑΙ ΑΠΟ ΤΙΣ ΔΥΟ ΠΛΕΥΡΕΣ.
ΕΙΝΑΙ ΑΔΙΑΝΟΗΤΟ ΣΤΗ ΜΕΤΑΝΕΩΤΕΡΙΚΗ ΕΠΟΧΗ ΜΑΣ ΝΑ ΘΕΩΡΟΥΜΕ ΘΕΣΦΑΤΟ ΤΗΝ ΑΠΟΦΑΣΗ ΕΝΟΣ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΟΥ ΕΣΤΩ ΚΑΙ ΑΝΩΤΑΤΟΥ ΟΤΑΝ ΕΡΧΕΤΑΙ ΣΕ ΣΥΓΚΡΟΥΣΗ ΜΕ ΤΟ ΚΟΙΝΟ ΑΙΣΘΗΜΑ.
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΗΔΗ ΜΑΣ ΕΧΕΙ ΔΙΔΑΞΕΙ ΠΟΛΛΑ.ΕΜΕΙΣ ΔΙΔΑΣΚΟΜΑΣΤΕ ΑΠΟ ΤΗΝ ΙΣΤΟΡΙΑ; ΦΡΟΝΩ ΟΤΙ ΟΧΙ. ΜΑΛΙΣΤΑ ΤΗΝ ΑΝΑΘΕΩΡΟΥΜΕ ΕΠΕΙΔΗ ΕΝΟΧΛΕΙ ΤΗ ΝΟΜΕΝΚΛΑΤΟΥΡΑ ΤΩΝ ΑΝΕΝΤΙΜΩΝ ΠΟΥ ΚΑΤΕΡΓΑΖΕΤΑΙ ΤΡΑΓΙΚΑ ΣΧΕΔΙΑ ΣΕ ΤΟΠΙΚΟ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΔΙΕΘΝΕΣ ΕΠΙΠΕΔΟ.
ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ
Υποθέτω ότι το σχόλιό μου δεν υπενόησε σε κάποιο σημείο του ότι θεωρεί τις δικαστικές αποφάσεις ως θέσφατο. Κάθε άλλο! Ούτε αμφισβητεί ότι παράγοντες που επιδρούν στην δικαστική κρίση δεν οφείλουν να εξετάζονται. Συμφωνώ απολύτως και επ’ αυτού συμπεριλαμβάνοντας τον δόλο, την αφέλεια, τον χρηματισμό, την πολιτική πίεση – οτιδήποτε! – στους πιθανούς αυτούς παράγοντες. Η βάση των παρατηρήσεων μου είναι διαφορετική. Αφορά (μεταξύ άλλων και…) στο κατά πόσον οι κοινωνίες οφείλουν να εξαντλούν τα περιθώρια των θεσμών πριν τους επιτεθούν. Κι εν προκειμένω δεν αισθάνομαι καθόλου ότι τα περιθώρια της σχετικής επιχειρηματολογίας και δράσης έχουν εξαντληθεί – ούτε σε νομικό ούτε σε πολιτικό επίπεδο. Αλλά βεβαίως αυτό συζητείται. Εάν έχουν (εξαντληθεί), τότε έχουμε σοβαρούς λόγους να ανησυχούμε ούτως ή άλλως.
Με εκτίμηση.
Συγχαίρω τον Γιάννη Μικρό για τη νηφαλιότητα, την ταπεινή διατύπωση, την ευρύτητα και την αίσθηση ισορροπίας και γνησιότητας των προθέσεών του που αποπνέει η ανάλυσή του.
Συμφωνώ με τις σκέψεις του και νομίζω ότι όσο και εάν είναι ευαίσθητο και φορτωμένο ιστορικά το ζήτημα, πρέπει να κρατάμε την ψυχραιμία μας και να μελετάμε με ανοιχτό μυαλό και καρδιά την ιστορία ώστε να αποφεύγουμε την επανάληψη των ιδίων σφαλμάτων.
Ως νηπιαγωγός, γνωρίζω ότι η παιδική μας ηλικία είναι η κρισιμότερη της ζωής μας, έτσι προσπαθώ, δίχως πίεση ή φανατισμό να μιλώ στα παιδιά για το ότι προεχόμαστε απο ψηλά και προς τα εκεί τείνουμε.
Καλή χρονιά σε όλους,
Μαργαρίτα
Αγαπητή Μαργαρίτα σε ευχαριστώ για τα καλά σου λόγια. Η «τελική θέση» για ένα ζήτημα είναι τελικά κάτι βαθιά προσωπικό, έχει να κάνει με την κουλτούρα, την ανατροφή, το συναίσθημα…
Ωστόσο πιό σημαντικό «από την τελική θέση» που υιοθετούμε είναι να θέλουμε πραγματικά να γνωρίσουμε τις άλλες απόψεις. Προσπαθώ να κάνω το μικρό γιό μου να απολαμβάνει να συζητά υποστηρίζοντας διάφορες θέσεις – έστω κι αν διαφωνεί μ’ αυτές. Το κάνουμε σαν παιχνίδι! Τον ρωτάω τι πιστεύει για κάτι και μετά του λέω … «πριτς! θα κρατήσω εγώ αυτή την θέση κι εσύ πρέπει να υποστηρίξεις την αντίθετη!» . Και το παιχνίδι συνεχίζεται…
Αγνοώ αν στέκει επιστημονικά ή παιδαγωγικά η «μέθοδος». Αλλά θα ήμουν πολύ χαρούμενος αν ήξερα τα σχολεία μας, πιό σωστά και πιό μεθοδικά απ’ ότι εγώ επιχειρώ, μάθαιναν τα παιδιά μας να ακούν, να κρίνουν και να ανακαλύπτουν τα χρώματα πίσω από τα ανθρώπινα πράγματα. Και να τους αρέσει αυτό! Το νηπιαγωγείο είναι πράγματι η καλύτερη αρχή.
Καλή χρονιά σε όλους,
Γιάννης Μικρός
ΑΠΕΥΘΗΝΟΜΑΙ ΣΤΟΥΣ ΠΟΛΕΜΙΟΥΣ ΤΩΝ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΩΝ ΣΥΜΒΟΛΩΝ.ΑΣ ΜΙΛΗΣΟΥΜΕ ΑΠΛΑ.ΤΑ ΘΡΗΣΚΕΥΤΙΚΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΕΙΝΑΙ ΟΙ ΕΙΚΟΝΕΣ ΚΑΙ Ο ΣΤΑΥΡΟΣ.ΜΕ ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΑΝΑΦΕΡΟΜΑΣΤΕ ΣΤΟΝ ΧΡΙΣΤΟ!ΕΡΩΤΩ ΛΟΙΠΟΝ.ΤΙ ΔΕΝ ΣΑΣ ΑΡΕΣΕΙ ΣΤΗΝ ΥΨΙΣΤΗ ΕΝΤΟΛΗ ΠΟΥ ΛΕΕΙ ΑΓΑΠΑΤΕ ΑΛΗΛΟΥΣ.ΜΗΠΩΣ ΔΙΑΦΩΝΕΙΤΑΙ ΜΕ ΤΗΝ ΦΙΛΑΝΘΡΩΠΙΑ ΠΟΥ ΕΔΕΙΞΕ.ΣΑΣ ΕΝΟΧΛΗΣΕ ΠΟΥ ΕΞΕΙΣΩΣΕ ΤΟΥΣ ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ ΚΑΙ ΕΔΕΙΞΕ ΑΠΕΙΡΗ ΑΓΑΠΗ ΣΥΓΧΩΡΟΝΤΑΣ ΑΚΟΜΗ ΚΑΙ ΤΟΥΣ ΕΧΡΟΥΣ ΤΟΥ.ΑΝ ΤΑ ΠΡΟΗΓΟΥΜΕΝΑ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΑΝΘΡΩΠΙΝΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΟΤΕ ΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ?ΤΟ ΑΓΑΠΑΤΑΙ ΑΛΗΛΟΥΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΟΥΤΕ ΚΟΥΛΤΟΥΡΑ ΟΥΤΕ ΑΠΟΨΗ,ΑΛΛΑ ΜΙΑ ΣΥΜΠΑΝΤΙΚΗ ΑΞΙΑ ΠΟΥ ΞΕΠΕΡΝΑ ΤΟ ΧΩΡΟ ΚΑΙ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ.ΕΠΟΜΕΝΟΣ ΟΠΟΙΟΣ ΠΟΛΕΜΑ ΤΑ ΣΥΓΚΕΚΡΙΜΕΝΑ ΣΥΜΒΟΛΑ ΕΧΘΡΕΥΕΤΑΙ ΚΑΙ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΠΟΥ ΣΥΜΒΟΛΙΖΟΥΝ.ΜΗΝ ΜΠΕΡΔΕΥΕΤΑΙ ΛΟΙΠΟΝ ΤΗΝ ΣΥΜΠΕΡΙΦΟΡΑ ΤΗΣ ΟΡΓΑΝΩΜΕΝΗΣ ΕΚΚΛΗΣΙΑΣ ΜΕ ΤΙΣ ΑΞΙΕΣ ΤΙΣ ΠΙΣΤΕΩΣ.
Το μήνυμα δηλαδή είναι «Αγαπάτε αλλήλους» όπως ‘αγαπήσαμε’ αυτούς τους 500 εξαθλιωμένους στον Άγιο Παντελεήμονα; Ά, ρε χριστιανοσύνη που σας πρέπει…
Μακριά τα ΞΕΡΑ ΣΑΣ από τον ΕΣΤΑΥΡΩΜΕΝΟ ΙΗΣΟΥ ΜΑΣ!!!
Αν γινόταν αυτό στους Μουσουλμάνους θα μας σκότωναν…αλλά εμείς μάλλον είμεθα πολύ…»δημοκράτες».
Αντώνης.
Και επίσης κάποιοι να προσέξουν λίγο την ορθογραφία τους…είμαστε Ελληνες ρε και τα Ελληνικά σας…βγάζουν μάτια, κοινώς είσθε ΑΝΟΡΘΟΓΡΑΦΟΙ!!!
μάλλον όχι…καλημέρα Ελλάδα όπως λέει το τραγούδι αλλά…ΚΑΛΗΝΥΧΤΑ ΕΛΛΑΔΑ!
Πώς θα είναι άραγε η Ελλάδα όταν πάψει να σημαίνει τα σαββατόβραδα εσπερινός και να ψάλλεται το πανάρχαιο «φως ιλαρόν» ή όταν θα ηχούν τα παραπάνω και θα περνούν απαρατήρητα από τα παιδιά; Κάτι σαν Φινλανδία; Προτιμώ την ποικιλία στις χώρες της Ευρώπης και στους ανθρώπους της. Παράκληση: Μην μας αναποδογυρίζετε τα εικονίσματα. Αν δεν πονούν αυτά, πονούμε εμείς.
Συμφωνώ με το άρθρο του κ. Γρίβα. Η κάθε χώρα αν θέλει να πράξει κάτι ας το πράξει ή με κοινοβουλετυική απόφαση ή με ένα απλό δημοψήφισμα.
Το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο της Ε.Ε. και το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων έχουν βγάλουν πολλές αποφάσεις ΧΩΡΙΣ να έχουν πλήρη εικόνα και από τις δύο πλευρές της υπόθεσης. Σας υπενθυμίζω την υπόθεση με τον τέως βασιλιά και τα 4,5 δις δραχμές που πληρώσαμε σαν ΞΕΡΟΛΕΣ ΜΑΛΑΚΕΣ. Τότε κάτι πολιτικίσκοι του επιπέδου Σηφουνάκη, Χριστοδουλάκη, κλπ. βγαίνανε και έβριζαν αλλά έκαναν γαργάρα το γεγονός ότι απολλοτρίωσαν αναγκαστικά στην ουσία προσωπική περιουσία που κάθεται ανενεργή, διαλύεται και σαπίζει στη κυριολεξία.
Το πρόβλημα δεν είναι η θρησκεία, το πρόβλημα είναι ο φανατισμός. Για μένα είναι ακριβώς το ίδιο με το να θέλω να έχω τα θρησκευτικά σύμβολα ψηλά στο τοίχο ή με το να θέλω οπωσδήποτε να τα κατεβάσω.
Επίσης όποιος θέλει να κατεβάσει τα σύμβολα ας δηλώσει και στην εκκλησία ότι είναι άθεος και να πάει στην ευχή του θεού και της Παναγίας. ΔΕΝ ΣΑΣ ΥΠΟΧΡΕΩΝΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΙ ΤΙΠΟΤΑ.
Εξάλλου, πόσοι νομίζετε βουλευτές θα τολμήσουν να μην ορκιστούν στο Ευαγγέλιο – πλην δυο τριών γραφικών ηλιθίων – απλά ερωτώ;;;;
Γιά κοιτάξτε, όταν είσαι στην Ρώμη να συμπεριφέρεσαι σα Ρωμαίος, τι σημαίνει αυτό;
Σημαίνει ότι ακόμα και μία κοινωνία στα πρόθυρα της διάλυσης όπως η Ελληνική (Ελλαδική) έχει κανόνες, ύφος, ήθος και έθιμα.
Ακόμα και άν δεν είμαι ορθόδοξος χριστιανός οφείλω να σέβομαι τους κανόνες, το ύφος, το ήθος και τα έθιμα της κοινωνίας, να προσαρμόζομαι, αν όχι να εναρμονίζομαι.
Τα ατομικά υποτάσσονται στα κοινωνικά και όχι το ανάποδο (!) όλα τα άλλα είναι εκ του πονηρού.
Ο Ελληνικός λαός θέλει την σημαία και τα θρησκευτικά του σύμβολα στα σχολεία του και αυτό πρέπει να είναι σεβαστό.
Υ.Γ. (Συσχετίστε παρακαλώ: «διαφωτισμό», καπιταλισμό, ατομικισμό, προτεσταντισμό κ.α. σχετικά).
Η κορωνίδα της σοφίας του Εθνικού μας Ύμνου και του Δ. Σολωμού είναι η τελευταία στροφή,η 158η,που μας παραπέμπει στον Θεμελιωτή της Ρωμηωσύνης,τον Μέγα Κωνσταντίνο και το Σύμβολό του, τον ΣΤΑΥΡΟ. «Τούτο ανίσως μελετάτε/ιδού,εμπρός σας τον Σταυρό./Βασιλείς! ελάτε,ελάτε,/και κτυπήσατε εδώ.»
Στην Δύση το όνομα Κων/νος διασύρθηκε,όπως πράττουν και τώρα οι αρχαιολάτρες. Ο Ρωμηός κέρδισε τη οικουμενικότητα με κυρίαρχες ιδέες την Ελευθερία και Αγάπη που τις γνωρίσαμε ως Ελληνικό Φιλότιμο ΘΥΣΙΑΣ για την Πίστη,για την Πατρίδαγια την Οικογένεια. Αυτό το πνεύμα Θυσίας έρχεται, σε αντίθεση με την απολυτοποίηση του Δικαιώματος,μάχεται το Εγωιστικό Συμφέρον όλων των Εξουσιαστών και των Μεγάλων Δυνάμεων και βλέπει πρώτα τον Πλησίον του, με όραμα πανανθρώπινο και Οικουμενικό.Αυτές οι βαθύτατα Δημοκρατικές Αξίες της Ρωμηωσύνης πολεμήθηκαν από τους Ορθολογιστές του Συμφέροντος και αντεστράφησαν.
Το άρθρο επιδιώκει εννοιολογική ευκρίνεια,αλλά ,φοβάμαι,δεν θα γίνη κατανοητό από τον μέσο χρήστη.Η αναδρομή στην Ιστορία των χριστιανικών ομολογιών και την φιλοσοφική και κοινωνιολογική προβολή τους δεν θίγει την σκοπιμότητα ,χρησιμότητα και παιδαγωγική καταξίωση της απαγόρευσης των θρησκευτικών συμβόλων από το Ευρωπαϊκό Δικαστήριο.Το θρησκευτικό συναίσθημα στο άνθρωπο είναι ψυχολογικά βεβαιωμένο.Η αποκαθήλωση μπορεί να απαλλάσση από προβλήματα χώρες με ποικιλία ομολογιών κ,αιρέσεων και θρησκειών.Συμβάλλει όμως στην ψυχική θωράκιση του μαθητού,αυριανού μαχητού της βιοπάλης μέσα σε ποικίλες ανατροπές ,ανακατάξεις και ανταγωνισμούς;7-7-2010